Sorunlar… sorunlar… sorunlar…

Düşündünüz mü nedir bizim bu sırtımızdaki yük diye? Sırtımızdaki kambur hiç eksilmeden günden güne büyüyor. Ufuktaki gelecek yerine sürekli ayak uçlarımıza dikiyoruz gözlerimizi. Başımızı bir kaldıracak olsak,  kramp giriyor sırtımıza. Ne gündemimiz ne de zihnimiz selamet buluyor.

Gündemimizi meşgul eden son sorunlar ise Ermenistan ve İsrail. Hangi birini ele alsak elimizde kalacak cinsten. İsrail ile Davos’tan kalan hesabımız var. Nedendir bilmiyorum sürekli “Tayyip” başbakan kaşımak istiyor bunu. Eğer niyeti barış olsa tamamdır takdir etmemek büyük hata olur. Ancak çifte standart olduğu ve İsrail ile yaşanılan her pürüzün içinde oyun olduğu herkes tarafından artık çok ne görülüyor.

Neden mi;

• Filistinliler için kurduğun cümlelerin bir tanesini kardeşimiz Azerbaycan için söyledin mi?
• Davos’ta, BM konseyinde tüm dünyaya dikkat çektiğin Filistin ve İsrail düşüncelerini Karabağ için söyledi mi?
• Terör örgütünün bayrakları ve o lanet adamın posterleri olur olmadık her yerde açılıyorken, bize Azeri bayraklarını açtırdılar mı? Bir de üstüne biber gazı sıktılar.
• Orhan Pamuk Nobel Ödülü aldığı için 301. Maddeyi kaldırmadınız mı? Elâlem ülkesinde soykırım yoktur dersen içeri atar, bizde soykırım vardır dersen Nobel alırsın.
• “Soykırım Yoktur” demenin kesinlikle yasak olduğu bir yerde, sen gidip Ermenistan ile anlaşma imzalamadın mı?
• Ermenistan maçı için Cumhurbaşkanı gidip Bursaspor amigolarıyla bizzat konuşmadı mı?

Aman açılımlara zeval gelmesin. Devlet kontrollü tezahurat.

Sonra da çıkarsın halkımızın sesine kulak verdik dersin. Diğer bütün seslere kapalı kulaklarınız. Şimdi de Eurovison’a Kürtçe şarkıyla katılabiliriz dersin. Eyy Allahım..

Düşüncelerime İsrail ile giriş yapmıştım. Bağlamak istediğim nokta şudur;
Ülkemiz hiç kimsenin tahmin bile edemeyeceği oyunlara doğru sürükleniyor. İsrail ile aramızdaki gerilimin bir kurgudan ibaret olduğu çok net görülüyor. Eğer samimi ise bu düşüncelerinde Azerbaycan ile olan bağlarımızı hiçe sayıp 3.5 milyonluk Ermenistan’ın selameti için bu adımlar atılmaz. Unutmayalım ki, en zor zamanda kapısını çalabileceğimiz tek bir ülke vardı, evet vardı… O da kaybetmek üzere olduğumuz Azerbaycan.  Türk Halkına empoze edilmeye çalışılan olayları, oyunları tekrar düşünmekte fayda var. Herkesin birbirine soru işaretleriyle baktığı, kimlerdenci ve sınıflandırıcı düşüncelerin yoğun olduğu bu zamanda, yaşadığımız karşıtlıklardan ve sırtımızdaki yükten kurtulma ilacına ihtiyacımız var.

Birlik ve beraberliğe.

Paylaş / Kaydet

Tiyatroların perdeleri açıldı, film ekimiyle canlılığı giderek artıyor sinemalarla kapalı mekan aktiviteleri.Romantizm İstanbul’u daha bi güzel sarıyor,  Ortaköy’de bir fincan sahlebin mevsimi açılıyor. Yazdan kalan içimizdeki kıpırtı yerini dinginliğe bırakıyor. Hayatın her rengini görmek varken tabi ki olumsuzlukları sergilemek istemiyorum karşınızda, hele ki ilk yazımda. Ancak bu köşenin neden var olduğunu, neden bu köşede olduğumu tanımlamak gerek diye düşünüyorum.

Güzellikleri olduğu gibi, özellikle ülkemiz için sorunların da büyük olduğu bir hayat yaşıyoruz son zamanlarda. Herşey, herkes sert virajlardan geçiyor.

Ülkemizin durumu, ekonomi, aşklar, ilişkiler, aileler, İETT otobüsü,metrobüsler, İstanbul, 3. köprü… Ümitlerimiz, işsizlerimiz, ıssızlarımız… Başarılı olanlar, olamayanlar, fabrikasını kapatanlar bir de 45 m2 dükkanından servet kazananlar…  Sorunlar, 3. sayfalar, 3. sayfada kim yazsın bulmacası… Kendimi bildim bileli ekranlarda boy gösteren köşe cambazları, “yok mudur başka bileni bu ülkenin” soru işaretleriyle baktığım aynı yosunlaşmış simalar… Aynı patronlar, aynı tv’ler,  aynı kanallar, aynı dereler, Ayamamalar..  Meteoroloji  ve bi türlü tahmini tutturamayanlar.. seller, göçler… ülkemizi bölmeye çalışanlar.. konsere gittiği adamın kim olduğunu bilenler, kimden geldiğini bilmeyenler…  “ama ama ama şarkılarını seviyorum” diyenler… iki kelamı yan yana getiremeyip de, konuşmaya kalkanlar, “konuşmasını bilip de neden hala konuşmaz” sıfatlılar… Öğrenciler, veliler, üniversiteler, evrenkentliler…  Türkçeyi ve ülkeyi savunanlar,  “w” ile yazanlar…  Kişisel gelişimciler, buna rağmen kendini hala geliştiremeyenler, bir de bu  adamlardan medet umanlar…  Ağlayanlar, zırlayanlar… Kaçanlar, kovulanlar.. Ekonomistler, siyasetçiler, kraldan çok kralcılar.. Bölücülerin partileri ve adam yerine konulanlar.. Ülkeyi bölenlerle beraber yürüdükleri yollar, beraber ıslandıkları yağmurlar.. açılanlar, açılımlar ve açılımcılar… içleri kararmış aydınlar…  Türkiye mozaiğini 10 adamlık listeye sığdırmaya çalışanlar.. yamyamların eline bırakılamayakcak kadar değerli yarınlarımız ve geleceğimiz.. Biz, hepimiz..

Değişimi isteyenler.. değişmek isteyenler.. Bunları ve dahasını değiştirmek için en azından hevesliyim diyenler..

Ben bu köşedeyim, herkesi beklerim..

NOT: Yazarımız Serdar Kemal, bundan böyle Türkiye’ye ve hayata dair görüşlerini Boğapiyasası‘nda sizlerle paylaşacak.  Kendisini buradan takip edebilirsiniz.

Paylaş / Kaydet